سیمرغ جهانی بر شانه ایرانی‌ها‌

جهان می‌رقصد!

 در روزی که فضای فرهنگی کشور یک‌سره در اختیار قمار بودن یا نبودن برنامه برنده‌باش بود، اختتامیه سی‌وهفتمین جشنواره فیلم فجر برگزار شد و با وجود این‌که سعی شده بود به‌سیاق تمام جشنواره‌های ایرانی رضایت اغلب فیلم‌ها در شب اهدای جوایز جلب شود، اما برنده اصلی شب اختتامیه فیلم «جهان با من برقص» سروش صحت بود که هم سیمرغ سیمین بهترین کارگردانی را گرفت و هم سیمرغ بازیگری مرد را برای علی مصفا.
در اختتامیه جشنواره جهانی فجر با این‌که سیمرغ بهترین فیلم و بهترین فیلم اول به فیلم جوان روسی از روسیه اهدا شد و فیلم‌هایی چون اعلان از کشور ترکیه، امینه از سوریه، ایرینا از بلغارستان و پیش از ژاله از دانمارک جوایزی به‌دست آوردند، اما برندگان اصلی، فیلم‌های ایرانی بودند.
«خط باریک قرمز» ساخته فرزاد خوشدست یکی از فیلم‌های ایرانی برنده بود که توانست جایزه بخش نت‌پک را به‌دست آورد. جایزه بین‌الادیان نیز به فیلم شکستن همزمان بیست استخوان ساخته جمشید محمودی رسید- با این‌که این فیلم به‌عنوان فیلمی از افغانستان این جایزه را به‌دست آورد. این امر انتقادات زیادی را موجب شد و خیلی‌ها نوشتند فیلمی‌که پیشتر به‌عنوان فیلمی ایرانی در بخش ملی جشنواره فجر درخواست حضور کرده بود، چگونه به‌ناگاه ملیتش تغییر کرده و افغانستانی شده است؟!
شکستن همزمان بیست استخوان دیپلم افتخار بهترین فیلم بلند آسیایی را نیز به‌دست آورد. تندیس بهترین فیلم بلند آسیایی هم به فیلم جای خالی دوست به‌کارگردانی محمدعلی طالبی رسید.
یکی از جذاب‌ترین جوایز اما در بخش بازیگری به سینمای ایران داده شد. با این‌که تندیس بازیگری مرد را جسپر کریستنسن برای فیلم پیش از ژاله از دانمارک به‌دست آورد، اما دیپلم افتخار بهترین بازیگر مرد به علی مصفا برای فیلم جهان با من برقص اهدا شد. جایزه‌ای که با واکنش بامزه مصفا همراه شد و او با صحبت‌هایی حاکی از ناباوری عنوان داشت که «ظاهرا کسی برای من پارتی‌بازی کرده است».
سیمرغ بهترین کارگردانی برای سروش صحت پایان‌بخش شب موفق این فیلم بود. جایزه‌ای که صحت را بسیار هیجان‌زده کرد و باعث شد از فیلمش رازگشایی کند: «اگر با هم دوست باشیم و مخالفانمان را بفهمیم، حال خودمان و دنیا خوب می‌شود و آنگاه جهان با ما می‌رقصد، مثل الان که جهان با من می‌رقصد.»